شنبه:همون لحظه ای که وارد دانشکده شدم متوجه نگاه سنگینش شدم. هر جا که میرفتم اونو میدیدم یکبار که از جلوی هم در اومدیم نزدیک بودبهم بخوریم صداشو نازک کرد وگفت"ببخشید"

من که میدونم منظورش چی بود. تازه ساعت 9/5هم که داشتم بورد را میخوندم اومد و پشت سرم شروع به خوندن بورد کرد.اره دقیقا میدونم منظورش چیه . اون میخواد زن من بشه.

بچه ها میگفتن اسمش مریمه.

از خدا پنهون نیست از شما چه پنهون ,تصمیم گرفتم باهاش ازدواج کنم.

یک شنبه:امروز ساعت 9 به دانشکده رفتم.موقع رفتن تو سرویس یه خانومی پشت سرم نشسته بودو با رفیقش میگفتن و می خندیدن.تازه به من گفت:(ببخشید اقا میشه شیشه پنجرتون را ببندین).من که می دونستم منظورش چی بود,اسمش را میدونستم ,اسمش نرگسه.

مث روز معلوم بود که با این خندیدن می خواد دل منو نرم کنه که بگیرمش. راستیش منم از اون بدم نمیاد.

از خدا که پنهون نیست از شما چه پنهون تصمیم گرفتم با اون هم ازدواج کنم.

دوشنبه:امروز به محض اینکه وارد دانشکده شدم سر کلاس رفتم.بعد از کلاس یکی از هم کلاسیهام جزوه منو ازم خواست.من که میدونم منظورش چی بود. حتما مینا هم علاقه داره با من ازدواج کنه.راستییش منم از مینا بدم نمیاد. از خدا که پنهون نیست از شما چه پنهون تصمیم گرفتم با مینا هم ازدواج کنم.

سه شنبه:امروز اصلا روز خوبی نبود.نه از مریم خبری بود نه از نرگس نه از مینا. فقط یکی از من پرسید(اقا ببخشید امور دانشجویی کجاست؟)من که میدونم منظورش چیه.ولی تصمیم نگرفتم باهاش ازدواج کنم چون کیفش ابی رنگ بود,احتمالا استقلالیه.

وقتی جریان را به دوستم گفتم به من گفت:(ای بابا!بدبخت منظوری نداشته).ولی من که می دونم رفیقم به ارتباط بالای من با دخترا حسودیش میشه.حالا به کوری چشم دوستم هم که شده هر جور شده با این یکی هم ازدواج میکنم.

چهارشنبه:امروز وقتی که داشتم وارد سلف میشدم یک مرتبه متوجه شدم که از دانشگاه ازاد ساوره به دانشگاه ما اردو اومدند.یکی از دختراهای اردو از من پرسید (اقا ببخشید!دانشکده پرستاری کجاست؟)

من که میدونستم منظورش چیه.اما تو کاردستی خودم موندم که چطور این دختر ساوجی هم منو شناخته و به من علاقه پیدا کرده. حیف اسمش را نفهمیدم . راستیش از خدا که پنهون نیست از شما چه پنهون . تصمیم گرفتم هر طور شده پیداش کنم و باهاش از دواج کنم . طفلکی گناه داره از عشق من پیر میشه.

پنج شنبه:یکی از دوستهای هم دانشکده ایم بنام احمد منو به تریا دعوت کرد.من که می دونستم از این نو شابه خریدن منظورش چیه!می خواد که من بیخیال مینا بشم . راستیش از خدا که پنهون نیست از شما چه پنهون عمرا قبول کنم.

جمعه:امروز صبح در خواب شیرینی بودم که9 داشتم خواب عروسی بزرگ خودم را میدیدم.عجب شکوه و عظمتی بود داشتم انگشتم را توی کاسه عسل فرو میکردم که.........

مادرم یکهو از خواب بیدارم کرد و گفت برم چند تا نون بگیرم وقتی تو صف نانوایی بودم دختر خانمی از من پرسید (ببخشید اقا صف پنج تایی کدومه؟)من که می دونم منظورش چی بود . عخمرا باهاش ازدواج کنم. راستیش از خدا که پنهون نیست از شما چه پنهون من از دختری که به نانوایی بیاد زیاد خوشم نمیاد.

شنبه:امروز صبح زود از خواب بیدار شدم صبحانه خوردم و اومدم که راه بیافتم که مادرم گفت :نمی خواد بری دانشگاه .امروز جواب نوار مغزت اماده است. برو از بیمارستان بگیر.راستیش از خدا که پنهون نیست از شما چه پنهون مردم میگن من مشکل روانی دارم.

وقتی به بیمارستان رسیدم خانم مسئول  ازمایشگاه جواب نوار مغزم را خواستم.به من گفت (اقا لطفا چند دقیقه صبر کنید ).من که می دونستم منظورش چیه......

                             سیزده خط برای زندگی

1.دوستت دارم نه به خاطر شخصیت تو ,بلکه به خاطر شخصیتی که من در هنگام با تو بودن پیدا میکنم.

2.هیچکس لیاقت اشکهای تو را ندارد و کسی که چنین ارزشی دارد باعث اشک ریختن تو نمیشود.

3.اگر کسی تو را آنطور که میخواهی دوست ندارد,به این معنی نیست که تو را با تمام وجودش دوست ندارد.

4.دوست واقعی کسی است که دستهای تو را بگیرد ولی قلب تو را لمس کند .

5.بد ترین شکل دلتنگی برای آن کسی است که در کنار او باشی و بدانی که هرگز به او نخواهی رسید.

6.هرگز لبخند را ترک نکن,حتی وقتی ناراحتی,چون هر کس امکان دارد عاشق لبخند تو شود.

7.ممکن است در تمام دنیا فقط یک نفر باشی,ولی برای بعضی افراد تمام دنیا هستی.

8.هرگز وقتت را با کسی که حاضر نیست وقتش را با تو بگذراند ,نگذران.

9.شاید خدا خواسته است که ابتدابسیاری افراد دنامناسب را بشناسی و سپس شخص مناسب را ,به این ترتیب وقتی او را یافتی بهتر میتوانی شکر گزار باشی.

10.همیشه افراد هستن که تو را می ازارند. با این حال همواره به دیگران اعتماد کن و فقط مواظب باش که به کسی که تو را ازرده,دوباره اعتماد نکنی.

11.به چیزی که گذشت غم نخور,به انچه پس از ان امد لبخند بزن.

12.خود را به فرد بهتری تبدیل کن و مطمئن باش که خود را میشناسی قبل از آنکه دیگری را بشناسی و انتظار داشته باشی او تو را بشناسد.

13.زیاده از حد خود را تحت فشار نگذار ,بهترین چیزها در زمانی اتفاق می افتد که انتظارش را نداری.

باز در كلبه ي عشق عكس تو مرا ابري كرد.عكس تو خنده به لب داشت ولي اشك چشم مرا جاري كرد

یک مشت دانه گندم ,توی پارچه ای نمناک خیس خوردند ,جوانه زدند و سبز شدند . کمی که بالا آمدند,دورشان را روبانی قرمز گرفت و همسایه سکه و سیب شدند.

بشقاب سبزه  آبروی سفره هفت سین بود . دانه های گندم خوشحال بودند و خیالشان پر بود از رقص گندم زارهای طلای. آن ها به پایان قصه فکر می کردند:به قرص نانی در سفره و اشتیاق  دستی که آن را می چیند . نان شدن بزرگترین آرزوی هر دانه گندم است .

اما برگهای تقویم تند و تند ورق خوردند وسیزدهمین برگ ,پایان دانه های گندم بود.

روبان قرمز پاره شد ودستی دانه های گندم را از مزرعه کوچک شان جدا کرد . رویای نان و گندم تکه تکه شد و این اخر قصه بود.

دانه ها دلخور بودند ,از قصه ای که خدا برای شان نوشته بود.

سپس به خدا گفتند :( این قصه ای نبود که دوستش داشتیم,این قصه ناتمام است و نان ندارد .)

خد ا گفت :(قصه شما کوتاه بود,اما ناتمام نبود .قصه شما قصه جوانه زدنودو روییدن . قصه ی سبزی ,قصه ای که برای فهمیدنش عمری باید زیست .

قصه شما ,قصه زندگی بود  وکوتاهی اش ,رسالت تان گفتن همین بود.)

خدا گفت :(شما اگر چه نان نداشت ,اما زیبا بود ,به زیبایی نان)

روزی مرد نابینایی روی پله های ساختمانی نشسته و کلاه و تابلویی را در کنار پایش قرار داده بود روی تابلو نوشته شده بود : من نابینا هستم لطفا کمک کنید . روزنامه نگارخلاقی از کنار او می گذشت نگاهی به او انداخت فقط چند سکه در داخل کلاه بود .

او چند سکه داخل کلاه انداخت و بدون اینکه از مرد کور اجازه بگیر تابلوی او را برداشت آن را برگرداند واعلان دیگری روی آن نوشت وتابلو را کنار پای او گذاشت و آنجا را ترک کرد.

عصر آن روز  روزنامه نگار به آن محل برگشت و متوجه شد که کلاه مرد نابینا پر از سکه واسکناس شده است مرد نابینا از صدای قدم های او روزنامه نگار را شناخت وخواست اگر او همان کسی است که آن تابلو را نوشته و بگوید که بر روی آن چه نوشته است ؟ روزنامه نگار جواب داد:چیز خواص ومهمی نبود . من فقط نوشته شما رابه شکل دیگری نوشتم ولبخندی زد و به راه خود ادامه داد. مرد نابینا هیچوقت ندانست که او چه نوشته است ولی روی تابلو ی او خوانده می شد:

                                           امروز بهار است ,ولی من نمیستوانم آن را ببینم!

کلاغ لکه ای بود بر دامن اسمان و وصله ای ناجور بر لباس هستی. صدای ناهموار و ناموزونش ,خراشی بود بر صورت احساس با صدایش نه گلی میشکفت و نه لبخندی بر لبی می نشست.

صدایش اعتراضی بود که در گوش زمین می پیچید.

کلاغ خودش را دوست نداشت . بودنش را هم . کلاغ از کائنات گله داشت .

کلاغ فکر میکرد در دایره قسمت نازیبایی تنها سهم اوست. کلاغ غمگین بود وبا خودش گفت:(کاش خداوند این لکه ی زشت را از هستی می زدود.)پس بال هایش را بست و دیگر اواز نخواند.

خدا گفت):عزیز من!صدایت ترنمی است که هر گوشی شنوای آن نیست.

اما فرشته ها با صدای تو به وجد می آیند.سیاه کوچکم! بخوان فرشته ها منتظرند.)

ولی کلاغ هیچ نگفت.

خدا گفت:(تو سیاهی,سیاه چونان مرکب که زیبایی را از آن مینویسند وزیبایت را بنویس.اگر تو نباشی آبی من چیزی کم خواهد داشت .خودت را از آسمانم دریغ نکن.)

و کلاغ باز خاموش بود .

خدا گفت:(بخوان,برای من بخوان ,این منم که دوستت دارم. سیاهی ات را و خواندت را.)

وکلاغ خواند .این بار عاشقانه ترین آوازش را .

خداگوش داد و لذت برد وجهان زیبا شد.

وقتی خاطره های آدم زياد ميشه ديوار اتاقشون پر عکس ميشه اما هميشه دلت واسه اونی تنگ ميشه که نميتونی عکسشو به ديوار بزنی

وقتي بزرگ مي شوي ديگر خجالت مي كشي به گربه ها سلام كني و براي پرنده هايي كه آوازهاي نقره اي مي خوانند دست تكان بدهي

خجالت مي كشي دلت شور بزند براي جوجه قمري هايي كه مادرشان بر نگشته، فكر مي كني آبرويت مي رود

اگر يكروز مردم _همانهاي كه خيلي بزرگ شده اند_ دل شوره هاي قلبت را ببينند و به تو بخندند

  وقتي بزرگ مي شوي ديگر نمي ترسي كه نكند فردا صبح خورشيد نيايد،حتي دلت نمي خواهد پشت كوهها سرك بكشي و خانه خورشيد را از نزديك ببيني

ديگر دعا نمي كني براي آسمان كه دلش گرفته ، حتي آرزو نمي كني كاش قدت مي رسيد و اشكهاي آسمان را پاك مي كردي

وقتي بزرگ مي شوي قدت كوتاه مي شود .آسمان بالا مي رود و تو ديگر دستت به ابرها نميرسد و برايت مهم نيست كه توي كوچه پس كوچه هاي پشت ابرها ستاره ها چه بازي مي كنند

آنها آنقدر دورند كه تو حتي لبخندشان را هم نمي بيني و ماه ، همبازي قديم تو آنقدر كمرنگ مي شود كه اگر تمام شب را هم دنبالش بگردي پيدايش نمي كني

وقتي بزرگ مي شوي دور قلبت سيم خاردار مي كشي و درمراسم تدفين درختها شركت مي كني و فاتحه تمام آوازها و پرنده ها را مي خواني و يكروز يادت مي افتد كه تو سالهاست چشمانت را گم كرده اي و دستانت را در كوچه هاي كودكي جا گذاشته اي ، آنروز ديگر خيلي دير شده است

فرداي آنروز تو را به خاك مي دهند و

مي گويند: خيلي بزرگ شده بود

اما اکنون اگرفریاد هم بزنم کسی نمی شنود.

دلخوش کرده ام که سکوت کرده ام .

سکوت شکست نيست سکوت مادر فريادهاست.

و سکوت رنگ معصوميت هاست.

دنیا راببین......بچه بودیم از آسمان باران می آمد،

بزرگ شده ايم از چشمهایمان می آید.

بچه بودیم درد و دل را با هزار ناله میگفتیم،

همه میفهمیدند.

بزرگ شده ایم ،درد و دل را به صدزبان میگوییم.

اما هیچ کسی نمیفهمد

در سكوت می توان
نگاه را معنا كرد و آن را با عشق به دل پيوند زد
مي توان بهار را به ديدار برگهاي خزان زده برد
و براي رازقي هاي اميد از عطر دوست داشتن گفت
مي خواهم سكوت كنم و تنها به حرف نگاهت گوش كنم

ا گه با دلت چيزي يا کسي رو دوست داري زياد جدي نگیر
چون ارزشي نداره،چون کار دل دوست داشتنه مثل کار چشم که ديدنه،
اما اگه يه روز با عقلت کسي رو دوست داشتي،اگه عقلت عاشق شد،
بدون که داري چيزي رو تجربه مي کني که اسمش عشق واقعيه